Ерте, ерте ертеде, қоян әркім артынан түсе берген соң, тым қатты ыза болыпты:
- «Мен әркімнен қорқа берсем керек, меннен ешкім қорықпайды. Бүйтіп жүргенше суға түсіп өлгенім жақсы», – депті.
Суға қарай жүгіріп келе жатқан мезгілде, өзін өзі өлтірмекші бопты. Сонда су бойында жатқан қойлар үркіп барып, басқа қойларды апалаң – топалаң үркіттіріп жібереді.
Сонда қоян ойлайды: «Мененде қорқатын хайуандар бар екен. Өздері үлкен, бүкіл бір төбе», – деп көңілі жай болып, райынан қайтыпты.
Жазылған : Ертегі
